Węch, smak, wzrok, słuch, dotyk. Zanim zaczniesz oglądać „Perfect Sense” usiądź i pomyśl – jakiego zmysłu brakowałoby ci najbardziej? Bez czego mógłbyś się obejść, a co odebrałoby sens twojemu istnieniu?

Po bardzo udanych i obsypanych nagrodami "33 scenach z życia" oczekiwania wobec kolejnego filmu Małgorzaty Szumowskiej były wygórowane. "Sponsoring" miał szokować. Miał przełamywać tabu i zmuszać do dyskusji nad coraz powszechniejszym zjawiskiem, jakim jest prostytucja wśród młodzieży akademickiej. Niestety, reżyserka najprawdopodobniej nie powtórzy sukcesu sprzed trzech lat. Przesądzi o tym skrajnie stereotypowe potraktowanie tematu.

„Igrzyska Śmierci” to nowy hollywoodzki hit kasowy kreowany na następcę serii o Harrym Potterze. Jest to też pierwsza część książkowej trylogii napisanej przez Susan Collins, na podstawie której powstał film. Sukces pierwszej części gwarantuje, że całkiem szybko na ekranach kin będziemy mogli zobaczyć dwie następne części.

Co tu dużo mówić, tytuł filmu brzmi tak idiotycznie, że odechciewa się myśleć o nim w kategoriach „chętnie obejrzę”. Ale uprzedzenia to najgorsze, na co w tym przypadku możecie sobie pozwolić. To zwykła zmyłka, bo film autora „007 Quantum of Solace”, jest całkiem dobry.

Roman Polański – człowiek instytucja, made in Poland, born in Paris. I właśnie francuskie wpływy dają się zauważyć w jego filmach. Postać, której powierzyłbyś nakręcenie swojej biografii z wielką szansą na sukces i pochlebne recenzje. Reżyser, którego życie osobiste przypomina sałatkę pełną słodko - gorzkich smaków, w ostatnim czasie z przewagą tych drugich, odkopuje się z odmętów pamięci dzięki filmowi „Rzeź”.

„W ciemności” to nie ładny film. To nie historia bohatera, który dzielnie i bezinteresownie zmierza ku swojemu przeznaczeniu. To opowieść o drobnym cwaniaczku, który nie do końca wie, w co się ładuje. Bo gdyby był tego świadom, na pewno nie pomógłby grupie uciekinierów z lwowskiego getta.

Kobieta musi sobie radzić, bo w życiu zawsze ma pod górkę. Przynajmniej ta górka zdaje się być większa od tej, piętrzącej się przed mężczyznami. Mężczyźni bowiem widzą przed sobą taką Śnieżkę (1602 m n.p.m.), kobiety zaś jakiś konkretny ośmiotysięcznik. A jeśli do tego żyją na przedmieściach Stanów Zjednoczonych Ameryki w latach 60-tych ubiegłego stulecia i są czarnoskóre, to wirtualny nauczyciel geografii wskazuje na mapie pasmo górskie gdzieś w Nepalu.